*منهنجو سنڌ، تمام گهڻو پيارو آهي!*
*منهنجو سنڌ، تمام گهڻو پيارو آهي!*
*تحرير: جاويد صديقي، صحافي ڪراچي*
مان سنڌ جي تاريخي شهر خيرپور ميرس ۾ پيدا ٿيس. والد صاحب جي سرڪاري ملازمت سبب گمبٽ، نوابشاهه، سڪرنڊ، کپرو، ڊگڙي ۽ ميرپورخاص سميت سنڌ جي مختلف شهرن ۾ رهڻ جو موقعو مليو. اهڙيءَ طرح ننڍپڻ کان ئي سنڌ جي ننڍن وڏن شهرن، قصبن، ڳوٺن ۽ اتي جي تهذيب ۽ ثقافت سان منهنجي گهري وابستگي قائم ٿي وئي. منهنجو سنڌ محبت، پيار، اخوت، ڀائيچاري، رواداري، ايثار ۽ قربانيءَ جي لازوال روايتن جو امين رهيو آهي. اهو ئي سبب آهي جو سنڌ جي مهمان نوازي سڄي دنيا ۾ پنهنجي منفرد سڃاڻپ رکي ٿي. هتي ايندڙ اجنبي به پنهنجائپ ۽ محبت جي احساس کان محروم نٿو رهي. سنڌ جو سڀ کان وڏو شهر ڪراچي ته ڄڻ سڄي پاڪستان جو عڪس آهي. ملڪ جي ڪنڊ ڪڙڇ مان آيل هر نسل، قوم، ٻولي، مذهب ۽ مسلڪ سان تعلق رکندڙ ماڻهن کي هن شهر پنهنجي هنج ۾ جاءِ ڏني آهي. اهو منهنجي سنڌ جي وسيع دلي، وڏي ظرف ۽ اعليٰ انساني قدرن جو روشن مثال آهي. سنڌ جي سرزمين کي صوفي بزرگن جي نسبت ۽ تعليمات محبت، امن، برداشت ۽ انسان دوستيءَ جو اهڙو پيغام ڏنو آهي، جيڪو صدين کان دلين کي روشن ڪندو رهيو آهي. حضرت شاهه عبداللطيف ڀٽائيؒ هجن يا حضرت لعل شهباز قلندرؒ، سچل سرمستؒ هجن يا سخي عبدالوهّابؒ، عبدالله اصحابيؒ هجن يا عبدالله شاهه غازيؒ، شاهه عقيقؒ سميت لاتعداد بزرگن هن ڌرتيءَ کي روحانيت، انسانيت ۽ محبت جي نور سان منور ڪيو آهي. انهن عظيم هستين جو پيغام اڄ به انسانن کي رنگ، نسل، ٻولي ۽ مذهب کان مٿانهون ٿي محبت ڪرڻ سيکاري ٿو. سنڌ جي ثقافت پڻ پنهنجي مثال پاڻ آهي. هتي جو مشهور روايتي راند ملاکڙو صدين کان جسماني طاقت، مهارت ۽ روايتي جوش ۽ جذبي جي علامت رهيو آهي. اجرڪ، سنڌي ٽوپي، لوڪ موسيقي، لوڪ داستانن ۽ ثقافتي ميلن سنڌ جي تهذيبي سڃاڻپ کي هميشه زنده رکيو آهي. قدرت منهنجي سنڌ کي بيشمار نعمتن سان نوازيو آهي. زرخيز زمينون، ٻنيون ٻارا، درياهه سنڌ، واهن جو وسيع آبپاشي نظام، باغات ۽ زرعي پيداوار سنڌ جي معاشي سگهه آهن. ڪڻڪ، چانور، ڪپهه، ڪمند ۽ ٻين زرعي جنسن سان گڏ انب، ڪيلو، کجور ۽ مختلف ميوا سنڌ جي زرعي سڃاڻپ ۽ ملڪي معيشت ۾ اهم ڪردار ادا ڪن ٿا. اهو ئي نه، سنڌ تيل، قدرتي گئس، ڪوئلي ۽ ٻين معدني وسيلن سان پڻ مالا مال آهي. ٿر جو ڪوئلو، قدرتي وسيلا ۽ منفرد جاگرافيائي حيثيت هن ڌرتيءَ کي پاڪستان جي معاشي ترقيءَ ۾ غيرمعمولي اهميت ڏين ٿا. پر سوال اهو آهي ته قدرتي وسيلن، زرخيز زمينن، محنتي عوام ۽ تاريخي توڙي ثقافتي ورثي باوجود سنڌ ترقي، خوشحالي، تعليم، صحت، صاف پاڻي، امن امان ۽ روزگار جي گهربل معيار تائين ڇو نه پهچي سگهي آهي؟رياست پاڪستان ۽ اختيار ڌڻين کي سنڌ جي ترقي ۽ خوشحاليءَ لاءِ رڳو دعوائن بدران عملي، سنجيده ۽ نتيجا ڏيندڙ قدم کڻڻ گهرجن. سنڌ جي وسيلن تي هتان جي عوام جو جائز حق يقيني بڻايو وڃي، نوجوانن کي روزگار، ٻارن کي معياري تعليم، شهرين کي صحت جون سهولتون ۽ صاف پاڻي، جڏهن ته هر علائقي جي ماڻهن کي امن ۽ سڪون فراهم ڪيو وڃي. ٻهراڙيءَ توڙي شهري سنڌ جي هڪجهڙي ترقيءَ کي قومي ترجيح بڻايو وڃي.منهنجو سنڌ رڳو هڪ جاگرافيائي خطو ناهي، پر منهنجي سڃاڻپ، منهنجي محبت، منهنجين يادن ۽ منهنجن احساسن جو نالو آهي. هن ڌرتيءَ سان منهنجو رشتو رڳو جنم جو نه، پر روح ۽ احساس جو پڻ آهي. مون کي پنهنجي سنڌ سان محبت آهي، هن جي مٽيءَ سان لڳاءُ آهي، هن جي ماڻهن سان پيار آهي ۽ هن جي روشن مستقبل سان اميدون وابسته آهن. منهنجي دعا آهي ته منهنجو سنڌ هميشه آباد، پُرامن، خوشحال ۽ محبتن سان سرشار رهي.جيئي سنڌ، سدائين جيئي!
